Śmierć warta przeżycia. Jak myślenie o końcu nadaje życiu sens

Chcesz mądrej rady dotyczącej swojego życia? Poproś o nią kogoś, kto umiera.
Każda egzystencjalna strata, każda symboliczna śmierć, dotycząca związku, pracy czy jakiejkolwiek innej znanej nam rzeczywistości, skłania nas do poszukiwania sensu co najmniej na trzy sposoby. Pierwszy dotyczy przebaczenia – sobie i innym. Drugi to świadomość, że dobre chwile, które przeżyliśmy, nie zostaną zapomniane. Trzeci to pewność, że zrobiliśmy coś ważnego, że zostawiliśmy spuściznę, ślad, coś, co zmieniło osobę albo rzeczywistość, która teraz znika z naszego życia”.

Otwarcie się na temat umierania – bez tabu i lęku – zmienia śmierć w najlepszą, czułą nauczycielkę życia. Gdy zaakceptujemy jej nieuchronność, możemy pełniej i piękniej zatroszczyć się o siebie nawzajem, czyniąc świat lepszym miejscem, osiągnąć głęboką wewnętrzną równowagę oraz czerpać dużo więcej z każdego dnia.
 

Sztuka godzenia się ze śmiercią w rzeczywistości jest sztuką wybaczania, odpuszczania i stawania twarzą w twarz z prawdą o nas samych. Pozwala odpowiedzieć sobie na pytania:

• Jak mam żyć, by w ostatnich chwilach niczego nie żałować?
• Co bardziej mną kieruje – lęk przed śmiercią i stratą czy lęk przed życiem?
• Jak mam pogodzić się ze śmiercią bliskich, ale też z codziennymi „małymi śmierciami”?
• Jak mogę opanować lęk przed przemijaniem i wszystkim, co nieuchronne i ostateczne?
• Jak mam towarzyszyć umierającym bliskim i pozwolić im odejść?
• Co robić, by naprawdę czuć, że żyję?